چادری ها

منو

قرار بود آرامش را تجربه کنند…

chadoriha-mini (53)

سرش را پایین انداخته است. هق هق می کند و اشک هایش را تندتند با گوشه روسری پاک می کند. می گوید:«شب ها که به خانه می آمد، تا می توانست کتکم می زد. وقتی بیکار می شد، بیشتر می زد. دائم می گفت: من بودم که تو را از آن لانه موش کشیدم بیرون.
یک بار وقتی به خانه آمد، بهانه لباس های نشسته اش را گرفت. بچه را برای واکسن برده بودم و لباس هایش را نشسته بودم. کمربندش را در آورد و تا می خوردم، زد. زمین و زمان و جد و آبایم را گرفت به فحش. بعد رفت خوابید. من هم بچه ام را گرفتم به بغل و رفتم خانه پدرم.
چند روز بعد شوهرم با گریه و زاری و تعهد مرا به خانه برگرداند. تا پایم را توی خانه گذاشتم، با مشت و لگد به جانم افتاد و گفت: چرا قهر کردی؟ دیگر نمی گذارم پایت را از خانه بیرون بگذاری.
چادرم را برداشتم و طرف در دویدم، اما او چاقوی آشپزخانه را برداشت و پرت کرد طرفم…، توی بیمارستان، پدرم بالای سرم آمد و گفت: من آبرو دارم. نبینم از او شکایت کنی. دلم نمی خواهد پایم به دادسرا و کلانتری باز شود. تقصیر خودت است، زبانت را کوتاه کن و برو سرخانه و زندگی ات.»
سرش را بالا آورد و توی چشم هایش خیره می شود. پای چشمش کبود است. می گوید: «دیگر دلم نمی خواهد به آن خانه برگردم، ولی می گویند اگر شکایت نکنی، رسیدگی نمی کنیم. شما به من بگویید: چه کار کنم؟

پاورقی:

آنها هم قرار بود به حکم «و من ءایته أن خلق لکم من أنفسکم أزواجا لتسکنوا إلیها و جعل بینکم موده و رحمه إن فی ذلک لأیت لقوم یتفکرون»[روم،۲۱] در کنارهم با رابطه ای از جنس دوستی و رحمت، چیزی جز آرامش و لذت را تجربه نکنند.

گاهی همسران، آزاری را که از یکدیگر می بینند، تحمل می کنند و کارشان به جدایی نمی کشد؛ چون؛
* واقعا یکدیگر را دوست دارند و نمی خواهند عشقشان را از دست بدهند.
* آزارهای همسرشان را عمدی نمی دانند.
* فرزندانی دارند که نگران تربیت و آینده آنها هستند.
* فکر می کنند که زندگی زناشویی همان است که خودشان دارند.

اما اگر بدانند که طعم واقعی زندگی زناشویی، یک زندگی بدون اذیت و آزار است، پرخاش گری نمی کنند، یکدیگر را تحقیر نمی کنند، به هم ناسزا نمی گویند و مرتکب خشونت نمی شوند.

«خوب است بدانید که هرسال شش درصد زوج ها خشونت جدی زناشویی را تجربه می کنند. معمولا خشونت در زندگی زناشویی، با چندین بار جدایی، سطح پایین رضایت زناشویی و فقر صمیمیت همراه است.»[۱]

از نظر اسلام، اصل مردم آزاری نکوهش شده و کیفر سختی در انتظار مردم آزار است. رسول خدا(ص) فرمودند: «بر دوزخیان، بیماری عارض می شود؛ چندان که از بس خود را می خارانند، [پوست و گوشت بدنشان کنده و]استخوان هایشان پیدا می شود. پس می گویند: چرا این بیماری بر ما عارض شده است؟ پاسخ داده می شوند: زیرا شما اهل ایمان را آزار می دادید.»[۲]
اما آزردن کسانی که حقوق بیشتری بر ما دارند، نکوهیده تر و برای سرنوشت آزاردهنده، خطرناک تر است. در خانواده، آزارهای روانی و جسمی، هردو یکسان عمل می کنند و شاید آزارهای زبانی و روانی، زیان های بیشتر و ضربه های کاری تر را به ارتباط همسران وارد کند؛ اما مسأله مهم این است که در بسیاری از موارد همسران نمی دانند که با عادت های فکریو رفتاری خود،زمینه آزار یکدیگر و حتی فرزندانشان را فراهم می کنند؛ از این رو شناساندن عوامل آزار رسانی به همسران می تواند گام مهمی در کنترل همسرآزاری باشد.

منبع:
[۱]. خانواده درمانی، ترجمه غلامرضا تبریزی،ص۳۶
[۲]. دانشنامه میزان الحکمه،ج۳،ص۶۲

 

_________________________________

به کانال رسمی «چادری ها» در تلگرام بپیوندید:

http://telegram.me/chadoriha_ir

دسته :  خاطرات چادر

دیدگاه ها

  • ارسال شده در ۱۳۹۲-۰۷-۱۷ ۲۰:۰۳

    هادی

    اونهایی که همسر آزاری میکنن، دین درست و حسابی ندارن و اکثرا اهل نماز و روزه نیستن.
  • ارسال شده در ۱۳۹۲-۰۷-۲۸ ۱۱:۰۶

    مریم

    تأسف آوره ولی وجود داره... واسه همین حدیث داریم که قبل از ازدواج روی دین و ایمان همسرتون بیشتر دقیق شید(تا حساب بانکی و پس انداز و ماشین و خونه و...) چون آدمی که خدارو قبول داشته یاشه حتی اگه بعد ازدواج به مرور بفهمه که دوستون نداره هیچوقت بهتون ظلم نمیکنه... خیلی فاصله داریم تا استاندارد زندگی دینی... یابد بجنبیم وگرنه دیر میشه...